MASTERCLASS | BETTER THAN PERFECT
Μια ανοιχτή συζήτηση γύρω από τη δημιουργική ταυτότητα, τον φόβο της έκθεσης και τη σημασία του να δημιουργεί κανείς, ακόμα και όταν δεν νιώθει έτοιμος.
Παρασκευή 3 Απριλίου – Ώρα προσέλευσης 18:45
Ελεύθερη είσοδος με κράτηση!
Το Masterclass της εικονογράφου Δανάης Γιατράκη εστιάζει στην τελειομανία και την αναβλητικότητα ως αλληλένδετα εμπόδια στη δημιουργική διαδικασία, μέσα από μια προσωπική και ειλικρινή οπτική. Βασίζεται σε πραγματικές εμπειρίες από την πορεία της ως δημιουργού. Στιγμές στασιμότητας, αμφιβολίας και καθυστέρησης, αλλά και τη σταδιακή μετάβαση, μέσα από ένα πιο λειτουργικό mindset και πρακτικά εργαλεία, προς μια πιο ελεύθερη και βιωματική σχέση με τη δημιουργία.
Στόχος του Masterclass είναι να ενθαρρύνει τους συμμετέχοντες να αποδεσμευτούν από την ανάγκη του «τέλειου» αποτελέσματος και να εστιάσουν περισσότερο στη διαδικασία, τη συνέπεια και την παραγωγή έργου. Η παρουσίαση συνδυάζει οπτικό υλικό, έργα σε διαφορετικά στάδια (sketches έως ολοκληρωμένα projects), σημειώσεις και illustrated tips.
Αποτελεί για μια ανοιχτή συζήτηση γύρω από τη δημιουργική ταυτότητα, τον φόβο της έκθεσης και τη σημασία του να δημιουργεί κανείς, ακόμα και όταν δεν νιώθει έτοιμος.
Στο campus της SAE Athens, Κοραή 2, Μοσχάτο
H Δανάη Γιατράκη συστήνεται καλλιτεχνικά ως Danaillama. Μεγάλωσε στην Αθήνα και σπούδασε στο τμήμα Σχεδιασμού γραφικών τεχνών και καλλιτεχνικών σπουδών του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής. Έχει δουλέψει σε βραβευμένα δημιουργικά γραφεία όπως τα Κ2 Design, G Design Studio, Soul Creative Studio και έχει συνεργαστεί με το AG Design Agency σε projects για γνωστά brands και πολιτιστικούς φορείς. Σήμερα εργάζεται κυρίως ως freelance εικονογράφος. Της αρέσει να σχεδιάζει λουλούδια, φρούτα, ζώα, γυναικεία σώματα, καθημερινές στιγμές και όλα εκείνα τα μικρά, παράξενα πράγματα που μας συνδέουν. Μέσα από τη δουλειά της εκφράζει συναισθήματα, σκέψεις και το χάος του σύγχρονου τρόπου ζωής μετατρέποντάς τα σε εικόνες γεμάτες χρώμα, patterns και σουρεαλιστικά twists. Το στυλ της ισορροπεί ανάμεσα στο οικείο και το απρόσμενο, το παιχνιδιάρικο και το αισθησιακό, πάντα με μια δόση κοινωνικού αυτοσαρκασμού και μια ανάγκη για πρόκληση και συζήτηση.
